Dertien jaar geleden was falen in eigen naam een trieste zaak

Dertien jaar geleden was falen in eigen naam een trieste zaak. Een risico verkeerd inschatten , te veel hooi op je vork nemen en schulden beginnen opstapelen , de man met de smalle langwerpige map onder de arm met de regelmaat van een klok, op bezoek zien komen… Ja ja, een faillissement was nabij. Nochtans heb ik de deurwaarders nooit als boemannen ervaren. Hij gaf je al eens welgemeende raad ontrent bv. onderhandelen met schuldeisers of een tip om te voorkomen dat de "roze brief", met melding van het uitvoerend beslag, op het raam bleef hangen…Uiteindelijk, was de inbeslagname onafwendbaar. Winkelvoorraad en –inrichting alsook het grootste deel van de huisraad en meubelen werden opgeladen. Ook een mooi houten, antiek ogend, paardje stond op de lijst. "Het is van mijn dochter, zij kreeg het als verjaardagsgeschenk", prevelde ik. "Laat maar staan mannen" zei hij begripvol !!

Een curator werd aangesteld. Een nieuwbouwproject, de grootste oorzaak van alle ellende, moest worden verkocht. Er was reeds één gegadigde maar mijn curator deed de nodige inspanning om er meerdere te vinden. Zij liet hen een bod doen onder gesloten omslag. De verkoopprijs werd hierdoor toch enigszins opgedreven, wat voor mij resulteerde in een vermindering van restschuld aan de bank!!

Daar de zaak op zich, vóór de faling, gezond was, heeft mijn dochter ze voor een haalbare vergoeding overgenomen van de curator. Reeds vóór de faling was ik te rade gegaan bij Rebec, een instelling die lijkt op het huidige Tussenstap. De gedreven man achter deze organisatie was dhr. Y. Aangezien het voor mijn dochter van toen amper 19 niet evident was een lening te bekomen besloten we nogmaals op Rebec beroep te doen. Op hun aanraden bezochten we de Unizo startersbeurs en de stand van de toenmalige Kredietbank. Mits een redelijke borgstelling van mijn echtgenoot en het feit dat ik mijn dochter zou bijstaan in de zaak, gingen zij akkoord tot het verlenen van een kaskrediet. Verder dank zij een mooie som, die dhr Y haar wou lenen, voor een periode van 3 maand, kon zij goederen bestellen en de eerste facturen betalen…..starten!

Nu 13 jaar later werkt zij nog steeds, voornamelijk met de KBC. Ooit, het was wel op een receptie bij een glaasje bubbels, zei hun directeur "wij zijn zeer blij u destijds op dreef te hebben geholpen". Leuk om te horen, de vreugde was uiteraard wederzijds. Het begrip van een deurwaarder, de inspanning van een curator en de haast belangeloze inzet van een man met een groot hart voor zelfstandigen, hebben mij zonder twijfel kracht en moed gegeven om terug op te staan. Ik was wel gevallen maar ben gelukkig niet blijven liggen. Echter, pas veel later ben ik tot dat inzicht gekomen. Mea culpa, mea culpa… ik heb hen zelfs geen bedankje of mooie nieuwjaarswensen gezonden.

Noot van de redactie : het gaat hier over een faillissement dat zich voordeed in 1997, onder de oude faillissementswet, die herstarten in eigen naam zeer moeilijk maakte. Toen waren overal in Vlaanderen REBEC’s actief, regionale begeleidingscellen. Deze werkten aan de preventie van faling en blijkbaar ook aan het vergemakkelijken van het herstarten, zij het op een anders naam. Deze (paritair samengestelde) cellen zijn sedert 1/1/2002 niet meer actief omwille van het wegvallen van het subsidiestelsel. Uit de getuigenis zijn namen weggelaten of onherkenbaar gemaakt omwille van de privacy.

Samenwerken met Dyzo Menulink: